Erhan klarnetini kaptığı gibi Gül’ün evinin önüne gitti. Derin bir nefes aldı ve çalmaya başladı. Bu seferki ne neşeli bir Roman havasıydı ne de sıradan bir hüzün. Bu ezgi, adeta bir meydan okumaydı. Klarnetinden dökülen her nota, mahallenin dar sokaklarında yankılanarak herkesi pencerelere döktü.
Karanlık sokakların ortasında yanan bir sokak lambasının altında duruyordu Erhan. Klarnetini dudaklarına götürdüğünde çıkardığı o ilk hüzünlü ve bir o kadar da kıvrak nağme, mahallenin havasını bir anda değiştirivermişti. O, sadece bir müzisyen değil, duyguların, aşkın ve raconun dilinden konuşan Romantik Erhan'dı. Romantik Erhan Hatunda Benim Kanunda
Bir akşamüzeri mahallenin kahvehanesinde toplanan gençlerin arasında bir fısıltı dolaşmaya başladı. Mahallenin ağır abilerinden biri Gül’e göz koymuş, ona haber göndermişti. Bunu duyan Erhan’ın gözü döndü. Ama o kavga adamı değildi; o, sözünü sazıyla, hissini nağmesiyle söyleyenlerdendi. Bu ezgi, adeta bir meydan okumaydı
"Beni dinleyin! Bu mahallede herkes kendi kuralını koyar, kendi yolunu çizer. Ama benim tek bir kuralım, tek bir çizgim var. Hatun da benim, kanun da benim! Gül benim helalimdir, gerisi sadece laf-ı güzaftır!" hayatının tek gerçeğini
Gül, mahallenin en güzel, en deli dolu kızıydı. Ne zaman sokağa çıksa sanki zaman durur, rüzgar onun adını fısıldardı. Erhan ona baktığında sadece bir sevgili değil, hayatının tek gerçeğini, kendi yazdığı hayat kanununun tek maddesini görürdü.