Toen de maan het stokje overnam van de zon, stapte Elias achteruit. Het was niet perfect—misschien zou de wereld het nog steeds niet begrijpen—maar dat maakte niet uit. Dit was zijn , en dit keer schilderde hij eindelijk voor zichzelf.
Dit keer sloot hij zijn ogen. Hij dacht niet aan de critici of de verkoopcijfers. Hij dacht aan de diepblauwe kleur van de oceaan bij zonsondergang, de kleur die hij als kind probeerde te vangen in een jampotje. Tweede poging
Vandaag was anders. De zon viel precies goed door het dakraam, een gouden streep die de stofdeeltjes in de lucht liet dansen. Hij pakte een paletmes vast, zijn vingers trillend. Zijn eerste poging, jaren geleden, was gedreven door bewijsdrang en angst voor wat anderen dachten. Toen de maan het stokje overnam van de